เริ่มต้นชีวิตการจะไปสู่จุดหมายปลายทางที่ตั้งไว้มันต้องออกเดินทางหาคอนเน็คชั่น แต่ถ้าหากเรากระจอกก็ไม่มีใครเขาคบเรา ดังนั้นสิ่งแรกคือต้องพัฒนาตนเอง แล้วต้องพัฒนาไปถึงขั้นไหน ถึงจะเรียกว่าพร้อมออกหาคอนเน็คชั่น ก็ต้องพัฒนาจนรู้สึกว่าเราช่วยเหลือคนอื่นได้ในสิ่งที่เราเชี่ยวชาญและเขาไม่ถนัด แล้วไปจอยกับคนที่เขาเชี่ยวชาญคนละด้านกับเรา ถึงจะโอเค ช่วยกันประคับประคองกิจการงาน
ช่วงแรกที่เริ่มพัฒนาตเอง ต่อให้ยังไม่เก่งยังไม่ได้เรื่องก็จงเข้ากลุ่มคนที่เขาเก่งกว่าเรา จงอยู่ในกลุ่มที่เราดูโง่ ทุกคนเก่งกว่าเราหมด แล้วเราจะเห็นข้อแตกต่างและพัฒนาตนเองได้เร็ว มนุษย์นั้นเป็นสัตว์สังคม ถ้ารู้สึกว่าคนอื่นเก่งหมด แต่ตัวเองไม่เข้าพวก ก็จะพัฒนาปรับตัวให้เข้ากับสังคมที่อยู่ได้ แต่หากสังคมที่เราอยู่มันห่วยแตกเราเองก็จะกลายเป็นคนห่วยแตกอีกคนนึง
ชีวิตคนเราไม่เกี่ยวหรอกว่าใครจะเก่งกว่าเราแล้วเราจะต้องยอมหยุดเดิน เพราะชีวิตมันคือการวิ่งมาราทอน การที่คนอื่นวิ่งเร็วกว่า ไม่จำเป็นที่เราต้องหยุดวิ่ง คนอื่นหายใจเก่งกว่าไม่จำเป็นที่เราต้องหยุดหายใจ ถ้าเราวิ่งไม่หยุดเราก็ถึง เราหายใจไปเรื่อยๆเราก็เติบโตมีชีวิตที่ดีได้
ความสำเร็จและความร่ำรวยนั้นถ้าคุณคิดว่าคือการเรียนดีการศึกษาสูงนั้นอาจจะสำเร็จแค่ในรั้ว แต่นอกรั้วนั้นต้องอาศัยความสามารถเฉพาะตัว การอ่านหังสือเป็นเรื่องดีแต่ต้องอ่านเรื่องการเงิน ชีวิตและจิตวิทยา ไม่ใช่อ่านหนังสือเพื่อไปสอบ แบบนั้นจะใช้ได้แค่ในโณงเรียนและมหาวิทยาลัย แต่เอาไปใช้ในชีวิตจริงไม่ได้
